|
U
sudbonosnim trenucima kada je srpski narod izašao na
evropsku političku scenu 1804. godine, u prelomnim
godinama otpočinjanja borbe za konačno
oslobođenje i vaskrs srpske države, na čelu
naroda pojavio se čovek koji je smeo, mogao i znao da
predvodi narod.
Prema narodnom
predanju, Karađorđeva porodica je poreklom iz
Vasojevića, a u Šumadiju se doselila u prvoj polovini
XVIII veka. Otac Petar, po kome je dobio prezime, oženio se
rođenom Šumadinkom, Maricom, kćerkom Petra
Živkovića. Njihov prvenac Đorđe rodio se na
Đurđic, 3. novembra 1752. godine.
Negde pred rat
austrijsko-turski, oženio se Jelenom iz Masluševa,
kćerkom Nikole Jovanovića, obor-kneza
jaseničkog. Smatra se da je 1803. godine, u zimu,
lično sam Karađorđe obilazio celu Šumadiju,
pripremajući i pridobijajući viđene
domaćine za širi narodni pokret. Usledio je okrutni
odgovor: seča knezova. I Karađorđe se našao
na tom spisku, ali je uspeo da razbije poteru. Na zboru u
Orašcu, narodni glavari za vođu nisu izabrali ni
najpoznatijeg hajduka, ni najviđenijeg kneza; izvikali
su Karađorđa, iako su dobro poznavali njegovu
preku ćud. Od tog trenutka, pa sve do propasti ustanka
1813., Karađorđev životopis jeste istorija
Srbije. Napustio je Srbiju 21. septembra 1813. godine.
Udaljen od Srbije, on prihvata plan grčkih heterista,
koji su ga pozvali za vođu ustanka. Međutim,
Miloš Obrenović nije želeo borbu. Kada je
Karađorđe prešao u Srbiju, u selu Radovanju u
jaseničkom srezu smederevskog okruga, u zoru 13. jula
1817. godine, ubijen je na spavanju, mučki, po
Miloševoj naredbi.
Ovaj tekst je
prekopiran sa http://www.antikviteti.co.yu/arhiva/
gde se nalaze kratki članci
o dinastijama Orenovića
i Karađorđevića.
Ostali
interensantni sajtovi su na stranici
sa linkovima.
|
